Voor diegene die niet zo thuis is in de aangepaste dressuursport hieronder een korte uitleg over hoe het systeem met de verschillende handicap klasses (grades) werkt.
Er zijn in totaal 4 grades, waarbij een ruiter in grade 1 de zwaarste handicap heeft en de relatief eenvoudigste proef moet rijden. Een ruiter in grade 4 heeft in verhouding de lichtste handicap en moet de moeilijkste proeven rijden.
Ruiters en amazones in grade 1 zitten meestal in een rolstoel of kunnen in ieder geval niet zelfstandig lopen. Ik ben zelf ingedeeld in grade 2, daarin zitten ook mensen die meerdere ledematen missen of deze niet kunnen gebruiken bij het rijden. Blinden rijden in grade 3, samen met bijvoorbeeld ruiters en amazones die één ledemaat missen. Je wordt ingedeeld in grade 4 wanneer je een deel van een ledemaat mist of problemen hebt met een hand of voet.
Om te bepalen in welke grade iemand thuishoort wordt iedereen gekeurd door een hiertoe bevoegde arts. Deze arts kijkt alleen maar naar wat de mogelijkheden zijn van iemand op het paard, en niet in het dagelijks leven. Zo kan het gebeuren dat iemand waarvan de handicap er heel ernstig uitziet in dezelfde klasse rijdt als iemand waaraan (bijna) niets te zien is. Problemen met de balans en motoriek zijn bijvoorbeeld vaak moeilijk te zien maar wel heel lastig met paardrijden.
Een nadeel van dit systeem is dat er geen promotie of degradatie mogelijk is zoals in de reguliere wedstrijdsport, de handicap van de ruiter/amazone is immers bepalend voor de grade waarin iemand moet rijden. In principe is het alleen mogelijk om van grade te veranderen als er iets veranderd in de handicap.
Laatste reacties