Categoriën

Archief

Aan al het goede komt een eind…

Na lang wikken en wegen is de kogel door de kerk: na 17 jaar stop ik met paardrijden op topsportniveau. De reden hiervoor ligt met name in het feit dat mijn balans op het paard steeds slechter wordt. Dat probleem is er de afgelopen jaren langzaam maar zeker in geslopen, en het is ondanks verwoede pogingen onvoldoende gelukt om het tij te keren. Topsport gaat voor mij om het verleggen van je grenzen en jezelf en je paard verbeteren, en ik doe niets liever, maar er zijn steeds meer dagen dat ik op het paard niet in de buurt kan komen van mijn grenzen. Of anders gezegd, dat mijn balans te vaak niet goed genoeg is om echt goed te kunnen trainen en progressie te boeken.
Met name de afgelopen twee jaar hebben we het roer vrij radicaal omgegooid in een poging nog één keer terug te komen aan de top. We hebben veel zaken veranderd op zowel rijtechnisch vlak als wat betreft mijn eigen fysieke training. Dat is zeker niet allemaal voor niets geweest en ik heb daar geen moment spijt van. Ik zou natuurlijk nog prima wedstrijden kunnen blijven rijden, en ik hoef niet perse te winnen, maar ik wil wel mijn prestaties kunnen blijven verbeteren. Meedoen als veldvulling is aan mij niet besteed.
Hiermee komt een eind aan een ontzettend mooie en lange topsport carrière waar ik met trots op terugkijk, zeker gezien de hoeveelheid tegenslagen.

Ik begon met rijden in 1990, reed mijn eerste internationale wedstrijd in 1997 en mijn eerste internationale kampioenschap was het WK in Denemarken in 1999. Vanaf dat moment was het spreekwoordelijke hek van de dam en nam ik deel aan nog 2 WK’s, 3 EK’s en 3 Paralympische Spelen. Op één uitzondering na won ik tijdens al deze kampioenschappen minimaal één medaille, 14 in totaal, en was ik vijf keer Nederlands kampioen.
In al die jaren heb ik veel meer van de wereld gezien dan ik waarschijnlijk anders had gezien, en ontzettend veel ervaringen opgedaan die ik nooit meer zal vergeten. Natuurlijk mijn eerste WK in ’99, maar zeker ook de Paralympics van Sydney 2000, met alles wat daaraan vooraf ging en op volgde. Ook de wereldruiterspelen van 2010 in Kentucky, het eerste kampioenschap ooit waarbij de para dressuur volledig werd geïntegreerd, en ik op 0,05% van het goud zilver won waren onvergetelijk. Naast alle successen heb ik in al die jaren ook de nodige tegenslag gehad. Van ongelukken en zware blessures van mijn paarden, een ziekenhuisopname een week voor het EK waarvoor ik me met twee paarden had geplaatst, tot de diefstal van al onze spullen.
Al die pech heeft er ook voor gezorgd dat ik heel vaak met een nieuw paard moest beginnen. Er zijn denk ik heel weinig ruiters/amazones die met zoveel verschillende paarden in de nationale kaders hebben gezeten en medailles hebben gewonnen op internationale kampioenschappen.

Topsport bedrijven kan je natuurlijk niet alleen, en zeker niet in mijn geval, daar hebben heel veel mensen aan bijgedragen die ik hier onmogelijk allemaal kan noemen, maar bij deze toch wil bedanken. Daarom een beperkte opsomming, te beginnen met de twee instructrices die mij het langst begeleid hebben; wijlen Marie Kleine Staarman en Miranka Schellekens. Marie legde de basis en deed wat ze maar kon om mij uiteindelijk wedstrijden te kunnen laten rijden. Toen ik mijn eerste eigen paard kreeg nam Miranka het stokje over en volgden veel successen in binnen- en buitenland. Ondanks die inbreng zijn er twee personen die nog veel meer hebben betekend. Pa en ma, ontzettend bedankt voor al jullie hulp en grenzeloze inzet, vanaf het moment dat ik 26 jaar geleden op een pony terecht kwam tot op de dag van vandaag. Iedere training of wedstrijd stonden jullie voor mij klaar, weer of geen weer, thuis of waar dan ook in Nederland of ver daarbuiten. Zonder jullie was ik nooit zover gekomen. Sinds we samen zijn heeft Marloes alles gedaan en gelaten om mij te ondersteunen, dus ook zij mag hier zeker niet ontbreken.

Paardrijden is natuurlijk veel meer dan het rijden van wedstrijden. Het fantastische gevoel dat je paard doet waar je alleen nog maar aan denkt is waarschijnlijk wat ik het meest zal missen. Toch verdwijnen de paarden echt niet opeens uit mijn leven. Onze paarden staan aan huis en Marloes gaat na de zwangerschap in ieder geval het rijden weer oppakken. Grote kans dat ik dus ook nogal eens bij of op het paard ben te vinden, maar niet meer in de wedstrijdring.

103 comments to Aan al het goede komt een eind…